باور
كردم كه
بازيگر هستم
ترجمه:
اميررضا نوريزاده
كيت
وينسلت، با
فيلم تايتانيك
ستاره شد و
عمده شهرت خود
را نيز از
بازي در فيلمهاي
تاريخي چون
شاهپرها
و حس و
حساسيت به
دست آورد، اما
در سال 2003 او در
سه فيلم مختلف
حضور دارد كه
اولين آنها
فيلم جديد آلن
پاركر به نام زندگي
ديويد گيل است
كه در آن وينسلت
نقش خبرنگاري
را ايفا ميكند
كه به كمك يك
متهم به قتل
(كوين اسپيسي)
ميشتابد. پس از
آن او را در
نقش يك دختر
امروزي در
فيلم سورئال Eternalsunshine of spotless mind
(چارلي كافمن)
ميبينيم و در
پايان او در
فيلم ناكجاآباد
از كمپاني
ميراماكس در
مورد زندگي
بري كرست ــ
نويسنده قصه
مشهور پيتر پن
ــ حضور مييابد.
در گفتوگوي
زير وينسلت
توضيحات بيشتري
دربارهي
نخستين فيلم
خود زندگي
ديويد گيل دارد
 فيلم زندگي
ديويد گيل
دربارهي
مجازات عمومي
يك محكوم است.
به عقيده شما
شهرت چگونه ميتواند
با مقولات
سياسي و
اجتماعي
تركيب شود؟
من
از آن دسته
هنرپيشگاني
نيستم كه
بخواهند با
سوءاستفاده
از شهرت نظر
خود را به
سايرين تحميل
كنند و يا نظرهاي
عجيب و غريب
بدهند. من فقط
بيستوهفت
سال دارم، پس
چرا بايستي
تلاش كنم تا
نظر سايرين را
تغيير دهم.اين
وظيفهي
سياستمداران
است و ذهن من
ظرفيت انجام
چنين كارهايي
را ندارد. اين
خيلي اهميت
دارد كه من با
خودم صادق
باشم و
درنهايت
نظرهايي
دربارهي
حضور فيزيكيام
در برخي مكانها
داشته باشم
سپس شما در
مورد وقايع
ناخوشايند
اخير در جهان
نظري نداريد؟
زماني
كه ميخواستم
دربارهي نقش
خودم در فيلم
تحقيق كنم، با
تعدادي از خبرنگاران
در مورد آن
صحبت كردم و
همهي آنها
به من گفتند
چنين تصويري
از يك خبرنگار
در هيچ كجا
وجود ندارد،
ولي من با اين
وجود گفتم حالا
براي دقايقي
فكر كنيد كه
چنين شخصيتي
وجود خارجي
دارد. اين
اظهارنظر آنها
را بيش از پيش
دربارهي
زندگي و
عقايدم
محافظهكار
كرد، چون آنها
واقعاً
مسايلي مشخص
هستند
در بازي در
نقش اين
خبرنگار سمج
براي نجات يك محكوم
به مرگ با چه
چالشهايي
روبهرو
بوديد؟
من
در اين فيلم
مسؤوليت
بزرگي داشتم،
چون شخصيت من
وظيفه داشت كه
اين محكوم به
مرگ را نجات
دهد و
تماشاگران
نيز بايستي حس
ميكردند كه
به زنده ماندن
اين محكوم
تمايل دارند
تا داستان
بتواند روند
صليبياش را
تا به پايان
حفظ كند. من
بايد بار بخش
بزرگي از فيلم
را به دوش ميكشيدم
و با لهجهي
امريكايي
صحبت ميكردم
و تماشاگران
را قانع ميكردم
كه من آن دختر
احساساتي
فيلمهاي حس
و حساسيت و
يا تايتانيك
نيستم
آيا شما
موافق مجازات
اعدام هستيد
يا مخالف آن؟
من
هنگام بازي در
اين فيلم
تصميم گرفتم
كه تا دربارهي
نظر شخصيام و
احساساتم در
مورد مجازات
اعدام صحبت
نكنم، چون
فيلم به خوديخود
باعث ميشود
تماشاگر كمي
در مورد اين
موضوع فكر كند
و احساساتش را
به قضاوت
بكشاند؛ ولي
به نظر من زندگي
ديويد گيل يك
فيلم سياسي به
معناي مطلق
نيست و درعينحال
هرگز بهطور
مستقيم نظر
تماشاگر را
دربارهي
مجازات مرگ
نميپرسد و من
هم به عنوان
يك فرد علاقهمند
به سينما دوست
ندارم كه فيلم
خواستار اين
شود كه من مروري
بر باورهاي
سياسيام داشته
باشم
بازي شما در
مقابل كوين
اسپيسي تركيب
جذابي را به
وجود آورده
است.
كوين
اسپيسي بسيار
حرفهاي است و
صحنههاي
مشترك،
خصوصيت ويژهاي
داشت، چون هيچ
چيز بين ما
وجود نداشت و
تمام مدت يك
شيشه در بين
ما بود و
بايستي ما
تمركز زيادي
بر حركت چهره
و چشم داشتيم،
زيرا در غير
اين صورت
احساسات
شخصيتها به
تماشاگر
منتقل نميشد.
تمام اين صحنهها
در مدت دو
هفته فيلمبرداري
شد و در آن
صحنهها بود
كه باور كردم
يك بازيگر
هستم
|
